Isu pembinaan rumah ibadah tanpa kebenaran sah bukan sekadar persoalan teknikal berkaitan bangunan atau status tanah.
Ia adalah isu sensitif yang menyentuh hubungan antara agama, undang-undang dan keharmonian masyarakat majmuk.
Oleh sebab itu, sebarang pendekatan yang diambil mestilah berlandaskan kebijaksanaan, ketegasan undang-undang dan keutamaan terhadap ketenteraman awam.
Dalam sebuah negara berbilang kaum dan agama seperti Malaysia, pengurusan hal ehwal agama menuntut pendekatan yang seimbang.
Kepekaan masyarakat terhadap isu agama sangat tinggi, justeru kegagalan mengurus isu ini secara profesional boleh menimbulkan salah faham dan ketegangan antara komuniti.
Maka, penyelesaian yang berasaskan undang-undang serta rundingan berhemah perlu menjadi asas kepada setiap tindakan.
Kepentingan Mematuhi Undang-Undang Secara Konsisten
Kerajaan perlu bertindak tegas dan konsisten terhadap sebarang pembinaan rumah ibadah tanpa kebenaran sah, tanpa mengira lokasi atau pemilikan tanah.
Walaupun sesebuah rumah ibadah dibina di atas tanah milik persendirian, ia tetap tertakluk kepada undang-undang perancangan bandar dan peraturan pihak berkuasa tempatan.
Dalam konteks ini, prinsip asasnya jelas: setiap pembinaan bangunan, sama ada rumah kediaman, premis perniagaan atau rumah ibadah, memerlukan kelulusan sah.
Bahkan, pengubahsuaian kecil terhadap rumah persendirian juga memerlukan kelulusan tertentu.
Maka, pembinaan rumah ibadah tidak boleh dikecualikan daripada keperluan ini.
Ketegasan penguatkuasaan undang-undang bukan bertujuan menimbulkan konflik atau menekan mana-mana pihak.
Sebaliknya, ia bertujuan memastikan semua pihak mematuhi peraturan yang sama, tanpa layanan istimewa.
Keadilan hanya dapat ditegakkan apabila undang-undang dilaksanakan secara menyeluruh dan saksama.
Gabungan Rundingan dan Kerangka Perundangan
Banyak negara yang berhadapan dengan isu sensitif berkaitan rumah ibadah memilih pendekatan dua serampang: rundingan dan kerangka undang-undang yang jelas.
Rundingan berperanan meredakan ketegangan, membina persefahaman dan mencari penyelesaian yang boleh diterima bersama.
Undang-undang pula berfungsi sebagai garis panduan tegas yang menentukan had, prosedur dan tanggungjawab setiap pihak.
Gabungan kedua-dua pendekatan ini penting.
Tanpa rundingan, penguatkuasaan mungkin dilihat keras dan tidak sensitif.
Tanpa undang-undang yang jelas, rundingan pula boleh menjadi tidak berkesudahan dan menimbulkan kekeliruan.
Oleh itu, keseimbangan antara dialog dan ketegasan peraturan menjadi kunci kepada penyelesaian yang berkesan.
Isu Lama yang Berulang
Hakikatnya, arahan berpindah atau perobohan rumah ibadah bukanlah perkara baharu.
Sejak dahulu, kes seumpama ini berlaku atas pelbagai sebab, termasuk faktor keselamatan, pelan pembangunan bandar, status pemilikan tanah dan pelanggaran syarat pembinaan.
Dalam banyak kes, penyelesaian dapat dicapai secara harmoni melalui rundingan antara pihak berkuasa, pemilik tanah dan komuniti terlibat.
Pendekatan yang matang dan berhemah sering menghasilkan keputusan yang lebih diterima semua pihak berbanding tindakan tergesa-gesa.
Namun, masalah timbul apabila pembinaan tanpa kebenaran dibiarkan berlarutan tanpa pemantauan dan penguatkuasaan awal.
Apabila bangunan telah siap atau digunakan bertahun-tahun, sebarang tindakan penguatkuasaan akan menjadi lebih sukar dan sensitif.
Oleh itu, pencegahan melalui pemantauan awal adalah lebih berkesan daripada tindakan selepas berlaku pelanggaran.
Implikasi Terhadap Keharmonian Masyarakat
Pembinaan rumah ibadah tanpa kebenaran sah boleh menimbulkan pelbagai implikasi terhadap kepentingan awam.
Antaranya termasuk pertikaian pemilikan tanah, gangguan kepada perancangan bandar, serta potensi ketegangan antara komuniti.
Sekiranya isu ini tidak ditangani dengan teliti, ia boleh mencetuskan polemik yang melibatkan sentimen agama dan kaum.
Dalam masyarakat majmuk, persepsi ketidakadilan boleh membawa kesan besar terhadap hubungan sosial.
Oleh itu, semua pihak perlu mengutamakan sikap saling menghormati serta kesediaan mematuhi undang-undang.
Prinsip hidup bermasyarakat menuntut kita meletakkan diri pada kedudukan orang lain.
Jika tanah milik seseorang diceroboh atau digunakan tanpa izin, sudah tentu timbul rasa tidak puas hati.
Prinsip ini bersifat universal: jangan lakukan kepada orang lain perkara yang kita sendiri tidak sanggup menerimanya.
Pendekatan Berperaturan dan Berimbang
Pengurusan isu rumah ibadah tanpa kebenaran perlu dilakukan secara berperaturan dan berimbang.
Contoh yang sering diketengahkan ialah pendekatan pentadbiran di Kedah, yang menggabungkan penguatkuasaan undang-undang sedia ada dengan penyelesaian praktikal kepada pemilik rumah ibadah bukan Islam yang memenuhi syarat tertentu.
Melalui penggunaan peruntukan undang-undang berkaitan pembinaan dan pemberian sijil rizab di bawah garis panduan khusus, penyelesaian dapat dicapai tanpa menjejaskan kepentingan awam.
Pendekatan ini menunjukkan bahawa ketegasan undang-undang boleh digabungkan dengan kebijaksanaan pentadbiran untuk mencapai keharmonian.
Jalan Ke Hadapan
Isu rumah ibadah tanpa kebenaran sah memerlukan pendekatan menyeluruh yang melibatkan kerajaan, pihak berkuasa tempatan, pemilik tanah dan komuniti setempat.
Beberapa langkah penting perlu diberi perhatian:
1. Penguatkuasaan konsisten: Undang-undang mesti dilaksanakan secara adil tanpa pilih kasih.
2. Pemantauan awal: Pihak berkuasa perlu mengesan dan menangani pembinaan tanpa kebenaran pada peringkat awal.
3. Rundingan berhemah: Dialog antara pihak terlibat dapat meredakan ketegangan dan mencari penyelesaian praktikal.
4. Pendidikan undang-undang: Masyarakat perlu diberi kefahaman tentang keperluan kelulusan dan prosedur pembinaan.
Kesimpulannya, penyelesaian kepada isu ini bukan terletak pada emosi atau retorik, tetapi pada pengurusan yang adil, berlandaskan undang-undang dan disertai kebijaksanaan.
Dengan pendekatan sedemikian, keharmonian masyarakat majmuk dapat dipelihara, manakala kedaulatan undang-undang tetap dihormati.
About the Author
