Dalam beberapa hari kebelakangan ini, kenyataan Tamim Dahri mengenai isu jemputan penerbangan dron telah dipolemikkan sehingga ditarik ke gelanggang politik.
Hakikatnya, kenyataan beliau bersifat peribadi dan logistik: beliau hadir ke negeri-negeri atas jemputan dan tajaan pihak tempatan.
Soal mengapa tidak ke Kedah dijawab secara mudah kerana tiada jemputan.
Namun apabila beliau menyebut bahawa parti politik menjadi antara sebab perpecahan umat Islam, perbincangan menjadi lebih besar dan menyentuh isu yang lebih mendasar: hubungan antara Islam dan politik.
Tidak salah untuk menegur budaya taksub kepartian yang melampau sehingga memecahbelahkan masyarakat.
Sejarah dunia Islam memang mencatatkan perpecahan akibat perebutan kuasa.
Namun, menyimpulkan bahawa politik secara keseluruhannya adalah punca utama kerosakan juga tidak tepat.
Dalam Islam, politik bukan sekadar perebutan kuasa; ia adalah sebahagian daripada pengurusan urusan umat (siyasah).
Politik Dalam Perspektif Islam
Perkataan siyasah dalam tradisi Islam merujuk kepada pengurusan dan pentadbiran masyarakat menurut prinsip syariah.
Ulama seperti Ibn Taymiyyah menjelaskan bahawa tujuan pemerintahan ialah menegakkan keadilan dan mencegah kezaliman.
Tanpa kuasa politik, hukum-hukum tidak dapat dilaksanakan secara menyeluruh.
Allah SWT berfirman:
ٱلَّذِينَ إِن مَّكَّنَّـٰهُمْ فِى ٱلْأَرْضِ أَقَامُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتَوُا۟ ٱلزَّكَوٰةَ وَأَمَرُوا۟ بِٱلْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا۟ عَنِ ٱلْمُنكَرِ
“Iaitu mereka yang apabila Kami beri kekuasaan di muka bumi, mereka mendirikan solat, menunaikan zakat, menyuruh kepada yang makruf dan mencegah daripada yang mungkar.” (Surah al-Hajj: 41)
Ayat ini menunjukkan bahawa kekuasaan politik adalah instrumen untuk melaksanakan perintah Allah secara kolektif.
Tanpa pemerintahan yang cenderung kepada Islam, banyak aspek syariah akan terhad kepada ruang peribadi semata-mata.
Realiti Politik dan Sekularisme
Dalam konteks moden, banyak negara umat Islam mengamalkan sistem sekular yang memisahkan agama daripada pentadbiran negara.
Undang-undang keluarga mungkin masih berteraskan syariah, tetapi aspek ekonomi, pendidikan, kewangan dan pentadbiran awam sering dibentuk berdasarkan kerangka sekular.
Apabila umat Islam menjauhkan diri daripada proses politik, enggan mengundi, enggan terlibat, atau memilih untuk bersikap neutral atas alasan kecewa, kesannya bukan vakum.
Kekosongan itu akan diisi oleh pihak lain yang mempunyai agenda tersendiri.
Sejarah politik di pelbagai negara menunjukkan bahawa kuasa tidak pernah kosong.
Jika golongan yang mahu melihat nilai Islam diangkat tidak terlibat secara aktif, maka dasar-dasar negara akan ditentukan oleh mereka yang mungkin tidak menjadikan Islam sebagai rujukan utama.
Isu Perpecahan dan Tanggungjawab
Memang benar, tidak semua parti politik memperjuangkan Islam sebagai asas perjuangan.
Ada parti yang jelas membawa agenda sekular, liberal atau pragmatik semata-mata.
Namun dalam landskap politik, tetap wujud parti-parti yang meletakkan Islam sebagai dasar perjuangan dan cuba memperjuangkan pelaksanaan nilai-nilai syariah dalam kerangka perlembagaan.
Menuduh semua parti sama sahaja adalah satu generalisasi yang tidak adil.
Lebih berbahaya lagi apabila sikap sinis terhadap politik menyebabkan sebahagian umat Islam tidak keluar mengundi.
Akibatnya, parti yang membawa agenda Islam tewas bukan semata-mata kerana ditolak sepenuhnya, tetapi kerana penyokongnya sendiri tidak hadir memberi sokongan.
Dalam demokrasi, satu undi mempunyai implikasi dasar.
Undi menentukan siapa yang menggubal undang-undang, siapa yang mengurus hasil bumi, siapa yang menentukan hala tuju pendidikan generasi akan datang.
Tanah Air dan Amanah
Tanah air bukan sekadar sempadan geografi; ia amanah yang perlu dipelihara.
Dasar ekonomi, pemilikan tanah, pelaburan asing, pendidikan dan budaya semuanya ditentukan melalui keputusan politik.
Apabila pemerintahan cenderung kepada sekularisme yang meminggirkan panduan wahyu, sedikit demi sedikit identiti Islam boleh terhakis, sama ada melalui perubahan undang-undang, normalisasi nilai asing, atau penghakisan institusi agama.
Persoalannya bukan sekadar siapa yang memerintah, tetapi nilai apa yang menjadi asas pemerintahan.
Politik Bukan Matlamat, Tetapi Alat
Islam tidak mengajar taksub kepada parti, tetapi menuntut komitmen kepada prinsip.
Parti hanyalah wadah; Islam adalah matlamat.
Jika wadah menyimpang, ia perlu diperbetulkan.
Jika ada kelemahan, ia perlu diperbaiki, bukan ditinggalkan sepenuhnya sehingga ruang dikuasai pihak lain.
Rasulullah SAW sendiri membina negara di Madinah melalui kepimpinan politik yang tersusun.
Pemerintahan Baginda bukan sekadar urusan ibadah individu, tetapi pentadbiran masyarakat, pengurusan perjanjian, ekonomi dan keselamatan.
Kesimpulan
Kenyataan bahawa politik menjadi punca perpecahan ada asasnya apabila politik dipenuhi dengan hawa nafsu dan kepentingan peribadi.
Namun, menyalahkan politik secara mutlak adalah tidak tepat.
Politik boleh menjadi alat perpecahan jika disalahguna.
Tetapi politik juga boleh menjadi alat penyatuan dan pemerkasaan Islam jika dipandu oleh prinsip syariah dan akhlak.
Menjauhkan diri daripada politik bukanlah penyelesaian.
Sebaliknya, keterlibatan yang matang, berprinsip dan berilmu adalah tuntutan zaman.
Umat Islam tidak boleh sekadar menjadi pemerhati.
Jika kita tidak menentukan arah, orang lain akan menentukannya untuk kita.
Dan apabila dasar-dasar yang bertentangan dengan nilai Islam berkuasa, kesannya bukan sahaja pada hari ini, tetapi kepada generasi akan datang.
Inilah realiti yang perlu difahami dengan jernih, tanpa emosi kepartian, tetapi dengan kesedaran bahawa masa depan umat berkait rapat dengan siapa yang memegang tampuk pemerintahan dan nilai apa yang mereka perjuangkan.
About the Author
