Zohran Kwame Mamdani, anak kepada seorang sarjana pascakolonial berketurunan Uganda-India, telah melakukan sesuatu yang dianggap mustahil oleh para penganalisis politik: beliau berjaya menyeret isu Gaza, yang selama ini dianggap jauh daripada realiti politik tempatan, ke tengah gelanggang pilihan raya Datuk Bandar New York.
Hasilnya, para pengundi kini dipaksa menilai sama ada kuasa Amerika masih wajar dipertanggungjawabkan.
Kenyataannya yang lantang, “Kita kini berada di ambang genosid terhadap rakyat Palestin di Gaza”, tidak diucapkan dalam wacana akademik tertutup, tetapi bergema di stesen kereta bawah tanah, tular di media sosial dan menjadi perbualan dalam kalangan pengundi atas pagar.
Keberanian moral itulah yang menjadikan kebangkitannya penting dan juga sebab mengapa tentangan terhadapnya begitu pantas muncul.
Apabila beliau mengukuhkan pendiriannya dengan kenyataan seperti “Jika saya menjadi Datuk Bandar, NYPD akan menangkap Netanyahu” dan “New York mesti patuh kepada undang-undang jenayah antarabangsa”, Mamdani menghantar isyarat bahawa politiknya bukan sekadar retorik, tetapi tekad untuk menggunakan kuasa bagi menggugat struktur lama yang selesa.
Apa yang berlaku selepas itu bukan lagi sekadar perbezaan dasar, tetapi satu kempen tersusun untuk mengasingkan dan memfitnahnya.
Iklan serangan berasaskan AI, ada yang dipadam dengan cepat tetapi telah tersebar luas menggambarkan penyokong Mamdani dalam nada rasis dan kriminal.
Kumpulan hak sivil mengecamnya sebagai tindakan perkauman dan berbahaya.
Inilah wajah lama Islamofobia dalam pakaian baharu, menggunakan kata-kata kod, ketakutan rekaan dan kini teknologi AI untuk menyebarkan pembohongan.
Dalam masa yang sama, Donald Trump pula menuduh Mamdani sebagai komunis dan mengugut untuk menamatkan bantuan persekutuan kepada New York jika beliau menang, menjadikan pilihan raya bandar itu seolah-olah medan pertempuran perlembagaan.
Tinjauan menunjukkan Mamdani mendahului menjelang hari pengundian, digerakkan oleh kebangkitan pengundi muda bawah 45 tahun, serta gabungan Muslim, Arab, progresif muda dan kelas pekerja yang kecewa yang sama-sama peduli tentang isu sewa rumah, pengangkutan awam, penjagaan anak dan juga dasar luar negara.
Namun, populariti bukanlah kekuasaan.
Datuk Bandar boleh menggunakan kuasa melalui kontrak, pelaburan dan tekanan moral tetapi bukan untuk menghentikan penghantaran senjata atau mengubah dasar luar negara secara sepihak.
Mengabaikan realiti ini hanya mengecilkan makna keberanian politik dengan memberi ganjaran kepada sikap mundur taktikal.
Dua Hakikat yang Perlu Diakui oleh Sayap Kiri
Pertama, Mamdani telah menyuntik kejelasan moral pada waktu partinya sendiri banyak bersembunyi di sebalik kata-kata selamat.
Jika menyebut genosid mampu menggoncang hati rakyat dan memaksa debat nasional, itu satu pencapaian strategik.
Kedua, sejarah sayap kiri Amerika penuh dengan tokoh-tokoh yang kelihatan berani secara retorik seperti Bernie Sanders, Alexandria Ocasio-Cortez, dan anggota The Squad lain namun keberanian itu sering pudar apabila diuji, meninggalkan hanya lakonan dan kompromi berulang.
Kritikan terhadap Israel, syarat bantuan dan sokongan terhadap gerakan BDS ialah pendirian yang benar.
Tetapi menjadikannya dasar kekal memerlukan pengorganisasian yang berterusan dan kesediaan menggunakan kuasa, bukan hanya kata-kata.
Kata-kata itu angin; dasar ialah batu giling yang mengubahnya menjadi tindakan.
Namun, tidak dinafikan terdapat kesilapan taktikal yang dimanfaatkan oleh lawan.
Keengganan awal Mamdani menjarakkan diri daripada slogan-slogan provokatif memberi musuh ruang mudah untuk menyamakan kritikan terhadap Israel dengan sokongan kepada keganasan.
Langkah-langkah pembetulan kemudian, seperti menasihati agar menghindari bahasa berapi-api dan berjanji melindungi warga Yahudi New York, mungkin tampak perlu secara politik, tetapi juga menunjukkan betapa mudahnya kejelasan moral berubah menjadi liabiliti politik.
Sayap kiri tidak boleh menuntut seseorang menjadi syahid politik, tetapi juga tidak wajar menyerah pada tekanan hingga mengorbankan prinsip.
Apa yang diperlukan ialah strategi yang tajam, bukan semangat yang luntur.
Struktur yang Sedang Berubah
Kisah ini lebih besar daripada individu.
Isu Gaza telah menggugat kesetiaan lama dalam parti Demokrat: ramai Yahudi muda dan organisasi progresif Yahudi kini berkempen untuk Mamdani, sementara institusi yang rapat dengan lobi Israel bangkit menentangnya.
Jika Parti Demokrat gagal bergerak daripada sekadar retorik kepada tindakan sebenar seperti mengikat bantuan luar dengan syarat kemanusiaan dan membina tekanan kongres ia berisiko kehilangan asas penyokong yang menuntut kejelasan moral.
Inti persoalannya: Mamdani bukanlah wali atau penyelamat. Beliau ialah ujian.
Jika menang dan memerintah berasaskan prinsip serta gabungan praktikal, pentadbirannya boleh menjadi model solidariti perbandaran yang mampu menyekat keterlibatan dalam kezaliman.
Namun jika beliau tunduk kepada kompromi selesa seperti yang menimpa ramai progresif lain, maka isu Gaza akan menjadi satu lagi titik perubahan yang disia-siakan oleh sayap kiri Amerika.
Lebih buruk, elit politik dan kewangan mungkin sengaja berusaha menjatuhkan pentadbiran yang diketuai Mamdani dengan menyekat sumber kewangan, memperalatkan peraturan dan memanipulasi pasaran, menjadikannya amaran kepada mana-mana percubaan progresif masa depan, sebagaimana cara kuasa imperialis A.S. melemahkan kerajaan-kerajaan kiri di luar negara.
Akhirnya, pilihan yang dihadapi rakyat New York jauh lebih besar daripada seorang calon.
Persoalannya: adakah sebuah kota yang dibina atas kekuatan imigran akan mempertahankan keberanian moralnya, atau membiarkan ketakutan dan wang memadamkan percikan antara hati nurani dan politik?
Palu besi selagi panas dan kembali ke landasan perjuangan apabila apinya mula reda.
About the Author
