Dalam wacana politik semasa yang sering dipenuhi label dan persepsi, satu kenyataan oleh seorang ahli akademik, Dr. Mohammad Tawfik bin Yaakub, dalam Wacana Sinar bertajuk “Kemelut Politik Perlis dan Hidup-Mati PN” telah mengundang persoalan besar.
Kenyataan bahawa PAS sukar bekerjasama dalam gabungan dan suka berpoligami politik tetapi tidak kekal lama bukan sahaja bersifat prejudis, malah gagal disokong oleh fakta sejarah yang sahih.
Lebih menghairankan, dakwaan tersebut bercanggah secara langsung dengan dapatan akademik Dr. Tawfik sendiri melalui tesis PhD beliau bertajuk “Kerjasama Politik Melayu-Islam: Analisis Hubungan UMNO–PAS dari Tahun 1968 hingga 1978” yang diterbitkan oleh Universiti Malaya pada tahun 2018.
Percanggahan ini menimbulkan persoalan serius tentang ketelitian intelektual apabila fakta sejarah dipisahkan daripada punca sebenar perpecahan, lalu kesalahan kolektif rakan gabungan dipindahkan kepada PAS sebagai pihak yang dipersalahkan.
BN 1977: PAS Tidak Keluar, Tetapi Disingkirkan
Sejarah mencatatkan bahawa PAS bukan keluar daripada Barisan Nasional (BN), sebaliknya disingkirkan oleh UMNO pada tahun 1977.
Krisis politik Kelantan yang melibatkan usaha menjatuhkan Menteri Besar Datuk Mohamad Nasir serta pengisytiharan Darurat Kelantan oleh Kerajaan Persekutuan menjadi punca utama.
Ironinya, fakta ini direkodkan sendiri oleh Dr. Tawfik dalam tesis beliau (halaman 283), yang menyatakan bahawa penyingkiran PAS berlaku kerana parti itu menentang tindakan darurat tersebut demi mempertahankan mandat rakyat Kelantan.
Justeru, menjenamakan peristiwa ini sebagai kegagalan PAS menyesuaikan diri dalam gabungan adalah satu pemalsuan sejarah yang tidak wajar dari sudut akademik.
Barisan Alternatif: PAS Kekal, DAP Berundur
Naratif bahawa PAS meninggalkan Barisan Alternatif (BA) juga tidak tepat.
Hakikatnya, PAS kekal mempertahankan BA walaupun berdepan tekanan ideologi hebat daripada DAP.
Pada 22 September 2001, DAP secara unilateral menarik diri daripada BA selepas gagal memaksa PAS menggugurkan prinsip penegakan Islam.
Keputusan PAS ketika itu jelas: mempertahankan prinsip, walaupun kehilangan rakan gabungan.
Jika PAS benar-benar sukar bekerjasama, maka PAS-lah yang sepatutnya keluar.
Namun, sejarah membuktikan sebaliknya, DAP yang memilih untuk berundur.
APU: Perpecahan Akibat Pengkhianatan PMS46
Dalam Angkatan Perpaduan Ummah (APU), PAS bertahan sehingga berlaku pelanggaran syarat tahaluf yang serius oleh Parti Melayu Semangat 46 (PMS46).
Antara pelanggaran utama ialah pendedahan rahsia Kerajaan Negeri Kelantan, penentangan terbuka terhadap keputusan Exco, serangan terhadap Menteri Besar Allahyarham Tan Sri Nik Abdul Aziz Nik Mat, serta sokongan terbuka PMS46 kepada calon Barisan Nasional dalam pilihan raya kecil.
Kemuncaknya, Presiden PMS46 sendiri, Tengku Razaleigh Hamzah, mengumumkan penyertaan semula ke dalam UMNO pada tahun 1996.
Hanya selepas siri pengkhianatan ini barulah PAS memutuskan hubungan melalui proses institusi yang sah.
Ini bukan tindakan tidak setia, tetapi langkah mempertahankan integriti pakatan.
Pakatan Rakyat: DAP Mengaku Memutuskan Hubungan
Tuduhan bahawa PAS menguburkan Pakatan Rakyat (PR) juga telah dinafikan oleh pengakuan DAP sendiri.
Setiausaha Agung DAP ketika itu, Lim Guan Eng, secara terbuka mengakui bahawa DAP memilih untuk memutuskan hubungan dengan PAS atas nama prinsip.
Pengakuan ini membuktikan bahawa PAS sekali lagi bukan pihak yang memulakan perpecahan, sebaliknya menjadi mangsa naratif songsang selepas pakatan tersebut berakhir.
PAS–PKR: Pemutusan Kerana Pelanggaran Tahaluf
Hubungan PAS–PKR pula berakhir pada tahun 2017 selepas PKR didapati melanggar pelbagai syarat tahaluf, termasuk menentang agenda Islam seperti RUU355 serta bekerjasama dengan pihak yang mahu menjatuhkan Kerajaan PAS Kelantan.
Keputusan pemutusan dibuat melalui Majlis Syura Ulama PAS dan disahkan oleh Muktamar Tahunan PAS, selari dengan disiplin parti dan hukum syarak.
Muafakat Nasional: Bukan PAS Puncanya
Muafakat Nasional (MN) pula tidak gagal kerana PAS.
Ia terbantut kerana UMNO enggan menerima penyertaan BERSATU walaupun persetujuan awal telah dicapai.
PAS kekal konsisten dengan perjanjian, manakala UMNO berundur daripada komitmen tersebut.
Kenyataan pimpinan BERSATU dan PAS sendiri mengesahkan bahawa PAS tidak pernah mengkhianati MN, sebaliknya terus berpegang kepada prinsip penyatuan ummah.
Kesimpulan: Tuduhan yang Tidak Bertunjangkan Fakta
Secara keseluruhan, dakwaan bahawa PAS ‘sukar bekerjasama’ dan ‘berpoligami politik’ tidak dapat dipertahankan secara fakta mahupun akademik.
Rekod sejarah menunjukkan PAS bukan sahaja bertahan paling lama dalam hampir semua pakatan, malah hanya berpisah selepas dikhianati atau disingkirkan.
Jika ketegasan mempertahankan prinsip dianggap ekstrem, maka masalah sebenar bukan pada PAS, tetapi pada politik oportunis yang mahu prinsip dikompromi tanpa batas.
Dalam konteks tahaluf yang berprinsip, PAS kekal konsisten dan sejarah menjadi saksi.
About the Author
