Dalam politik Malaysia, ada satu fenomena yang sering berulang, hujah lama dikitar semula, tetapi dengan pelakon yang berbeza.
Apa yang dahulunya ditolak mentah-mentah hari ini diulang kembali dengan penuh keyakinan, seolah-olah ia satu penemuan baharu.
Isu minyak adalah antara contoh paling jelas bagaimana persepsi rakyat boleh dibentuk oleh naratif, bukan semata-mata fakta.
Suatu ketika dahulu, ketika harga minyak meningkat semasa pentadbiran Najib Razak, pelbagai pihak tampil mempersoalkan tindakan kerajaan.
Mereka berhujah bahawa Malaysia ialah negara pengeluar minyak, maka tidak sepatutnya harga bahan api meningkat.
Malah ada yang dengan yakin menyatakan bahawa keuntungan besar Petronas seharusnya digunakan sepenuhnya untuk menampung subsidi rakyat.
Hujah ini kedengaran logik di permukaan, namun hakikatnya jauh lebih kompleks.
Pada masa yang sama, terdapat usaha daripada segelintir pihak yang cuba menjelaskan realiti sebenar kepada rakyat.
Mereka menerangkan bahawa walaupun Malaysia mengeluarkan minyak, jenis minyak mentah yang dihasilkan tidak semestinya digunakan secara langsung dalam pasaran domestik.
Harga bahan api pula tidak ditentukan secara mutlak oleh kerajaan, tetapi dipengaruhi oleh pasaran global yang melibatkan pelbagai faktor termasuk geopolitik, permintaan dan bekalan dunia.
Namun, penjelasan ini sering tenggelam dalam gelombang retorik politik yang lebih mudah difahami dan lebih emosional.
Antara mitos yang sering diulang ialah dakwaan bahawa minyak Malaysia tidak sesuai untuk kegunaan kenderaan kerana terlalu berkualiti tinggi dan hanya sesuai untuk kegunaan tertentu seperti bahan api jet.
Hakikatnya, kenyataan ini tidak tepat.
Minyak mentah Malaysia seperti Tapis Blend adalah jenis ringan dan rendah sulfur, menjadikannya antara minyak yang paling berkualiti di dunia.
Ia sebenarnya sangat sesuai untuk ditapis menjadi petrol dan diesel berkualiti tinggi.
Justeru, isu sebenar bukanlah soal kesesuaian, tetapi soal nilai ekonomi.
Malaysia memilih untuk mengeksport minyak mentahnya kerana ia boleh dijual pada harga yang lebih tinggi di pasaran global.
Pada masa yang sama, negara mengimport jenis minyak mentah lain yang lebih sesuai dengan konfigurasi kilang penapisan tempatan atau lebih murah untuk diproses.
Ini adalah strategi perdagangan yang rasional dan diamalkan oleh banyak negara pengeluar minyak.
Ia membolehkan negara memaksimumkan keuntungan sambil memastikan bekalan bahan api domestik kekal stabil.
Persoalan mengenai subsidi pula sering menjadi bahan perdebatan.
Memang benar bahawa apabila harga minyak dunia meningkat, keuntungan Petronas juga bertambah.
Namun, subsidi bahan api melibatkan perbelanjaan yang sangat besar dan memberi kesan langsung kepada kedudukan fiskal negara.
Jika subsidi diberikan tanpa kawalan, ia boleh meningkatkan defisit dan hutang negara, sekali gus menjejaskan keupayaan kerajaan untuk membiayai sektor lain seperti pendidikan, kesihatan dan pembangunan.
Apa yang berlaku hari ini menunjukkan satu hakikat yang perlu diakui: perbezaan antara politik persepsi dan ekonomi realiti.
Ketika berada di luar kuasa, mudah untuk mengkritik dan menawarkan penyelesaian yang nampak mudah.
Namun apabila berada dalam kedudukan membuat keputusan, realiti sebenar yang lebih kompleks terpaksa dihadapi.
Justeru, tidak menghairankan apabila hujah yang suatu ketika dahulu ditolak kini digunakan kembali oleh pihak yang sama, hanya kerana kedudukan mereka telah berubah.
Akhirnya, isu minyak ini mengajar kita bahawa tidak semua perkara boleh difahami melalui lensa emosi atau slogan politik.
Ia memerlukan kefahaman terhadap struktur industri, mekanisme pasaran global dan keupayaan ekonomi negara.
Kenyataan bahawa minyak Malaysia tidak sesuai untuk kegunaan kenderaan hanyalah satu simplifikasi yang mengelirukan.
Hakikatnya, minyak Malaysia sangat berkualiti, tetapi lebih menguntungkan untuk dieksport dalam kerangka ekonomi semasa.
Persoalan sebenar yang perlu ditanya bukan lagi mengapa harga minyak naik, tetapi sama ada kita bersedia untuk memahami realiti ekonomi yang sebenar.
Tanpa kefahaman ini, rakyat akan terus terperangkap dalam kitaran naratif yang berulang, di mana hujah yang sama akan muncul semula, hanya dengan wajah yang berbeza.
About the Author
