Apabila Israel dan AS melancarkan operasi terhadap Iran, jangkaan utama mereka adalah perubahan rejim yang pantas di Tehran.
Walaupun kemungkinan itu masih wujud secara formal, mesej terbaru dari Washington menunjukkan penyesuaian sebahagian daripada andaian awal tersebut.
Perkembangan di lapangan gagal menghasilkan kejutan dan kemarahan awam yang diperlukan untuk memicu keruntuhan dalaman di Iran.
Apabila perang memasuki hari keempat, ia berkembang secara melintang.
Sebaliknya daripada runtuh, sistem Republik Islam menunjukkan daya ketahanan sambil menyebabkan kerosakan ke atas lokasi yang berkaitan dengan musuhnya.
Ini memaksa AS dan Israel menilai semula pengiraan perubahan rejim dan anggapan mereka tentang kedudukan rundingan Iran.
Selepas pembunuhan Pemimpin Tertinggi Ali Khamenei, Tehran melihat rundingan sebagai kemungkinan jauh.
Iran bertindak dingin terhadap pendekatan diplomatik daripada negara-negara serantau dan secara terbuka memberi amaran tentang kepentingan pangkalan dan aset ketenteraan AS.
Ini bukan sekadar kekakuan ideologi, tetapi refleksi penilaian strategik bahawa rundingan atau gencatan senjata yang tidak menghasilkan perubahan struktur hanya akan mengundang serangan lebih besar dalam jangka sederhana.
Dua Perkembangan Praktikal
1. Pentadbiran AS sendiri mengakui bahawa perang ini mungkin bukan berjangka masa pendek atau terhad.
- Jeneral Dan Caine berkata di Pentagon bahawa “jumlah korban tambahan dijangka”.
- Setiausaha Pertahanan Pete Hegseth cuba menenangkan kebimbangan dengan berkata, “Ini bukan Iraq. Ia tidak akan berlarutan tanpa henti.” Namun, keperluan untuk menafikan trajektori tanpa henti menunjukkan kemungkinan perang panjang sudah menjadi perbincangan awam.
2. Perdana Menteri Israel Benjamin Netanyahu turut menggunakan ungkapan yang sama, mencerminkan usaha bersama AS-Israel untuk menahan kebimbangan bahawa fasa kejutan awal tidak memberikan kejayaan yang dijangka.
Pengembangan Objektif AS
Selepas pengakuan bahawa AS tahu Israel akan menyerang Iran dan Iran akan membalas, Setiausaha Negara AS Marco Rubio memperluas objektif operasi, menyatakan bahawa AS ingin menghapuskan kemampuan misil balistik Iran.
“Kami mempunyai sasaran,” kata Rubio, “kami akan melakukan apa yang perlu selama tempoh yang diperlukan untuk mencapai objektif itu.”
Ini mengukuhkan kenyataan sebelumnya bahawa tidak ada agenda pembinaan negara di Iran, dan menunjukkan AS dan Israel jauh daripada mencapai hasil strategik yang ditetapkan.
Jurang ini mewujudkan tekanan untuk mencari laluan keluar baru, walaupun kejayaan taktikal diperbesar dan statistik dipaparkan untuk mengekalkan momentum.
Israel telah lama menegaskan bahawa perubahan rejim di Iran memerlukan komponen darat.
Dalam konteks ini, penglibatan kumpulan pembangkang Iran dan Kurdis sebagai leverage mungkin kini menjadi sebahagian pemikiran strategik Washington.
Rubio menyatakan bahawa AS belum bersedia untuk penggunaan tentera darat, tetapi presiden mempunyai pilihan dan tidak mengecualikan apa-apa, menunjukkan kesediaan menanggung risiko lebih besar dan perang lebih panjang untuk menampung kekurangan strategik awal.
Pendekatan Baharu Iran
Iran menyesuaikan strategi. Tehran menyedari bahawa kerosakan hanya pada Israel, dengan sokongan AS dan Eropah, tidak akan menghasilkan pecahan politik yang menentukan.
Sebaliknya, ia menumpukan pada strategi untuk menghasilkan kos serantau.
Namun, strategi ini mempunyai batasan.
Pegawai tinggi Iran dikatakan sedang membuat pengiraan dalaman untuk memastikan keberlanjutan dan mengukuhkan kawalan ke atas unsur IRGC.
Seorang pegawai tentera Iran menjelaskan:
“Selepas gelombang serangan pertama, komunikasi dengan kepimpinan terganggu.
“Rantaian antara organisasi tentera serantau dan pusat terputus.
“Unit yang telah diberi arahan pelan serangan alternatif bertindak secara inisiatif.
“Menjelang pagi hari kedua, koordinasi dipulihkan dan kami mula melihat hasil.
“Namun masih terdapat beberapa kumpulan dalam Guards yang perlu dikawal sepenuhnya.”
Beliau menambah:
“Kami telah mengatur semula melalui perancangan berlapis.
“Kapasiti kami membolehkan kami mengekalkan perang ini di rantau ini selama berbulan-bulan.
“Kami membayar harga tertinggi, kehilangan pemimpin.
“Tetapi kos bagi AS akan lebih tinggi. Fokus mereka jelas.
“Dengan aset yang mereka abaikan, kami boleh mengekalkan tahap ini sekurang-kurangnya dua bulan. Stok dan pelan kami selaras.”
Ujian Ketahanan
Serangan attritional Iran terhadap sekurang-kurangnya enam kemudahan ketenteraan AS di Timur Tengah menimbulkan persoalan tentang kapasiti pertahanan negara Teluk yang menempatkan aset AS.
- UAE dan Qatar menghadapi risiko pengurangan cepat inventori pertahanan tertentu dan memohon sokongan.
- Iran sengaja menguji ketahanan payung keselamatan AS di rantau dan memberi amaran bahawa jika Iran bertahan, ia boleh mengenakan kerosakan lebih lanjut.
Strategi Iran menumpukan pada:
1. Pangkalan Teluk dan serangan diplomatik.
2. Volatiliti tenaga berkaitan dengan Selat Hormuz dan gangguan pasaran.
Ini menaikkan harga politik global terhadap AS dan meningkatkan leverage rundingan Iran.
Konflik Dalaman Iran
Tiada mobilisasi anti-rejim besar di dalam Iran, walaupun Netanyahu menyeru rakyat Iran bangkit.
- AS dikatakan telah berbincang dengan pemimpin Kurdis.
- Pegawai Iran menolak strategi destabilisasi dalaman sebagai fantasi.
- Iran telah menyerang kem-kem kumpulan Kurdis yang disokong AS, termasuk KDPI dan PAK, lima kem dekat Erbil dilaporkan menjadi sasaran.
Keberkesanan komponen darat proxy Israel di Iran Barat masih tidak pasti, tetapi sebarang eskalasi akan menambah kos serantau, termasuk di Turki dan negara jiran lain.
Kesimpulan
Perkembangan menunjukkan trajektori perang akan lebih ditentukan oleh imbangan kos terkumpul berbanding kemenangan taktikal segera.
- AS menilai konflik sebagai konflik yang panjang dan berpotensi menimbulkan korban besar.
- Iran membalas dengan menyebarkan tekanan ke pelbagai domain: pangkalan Teluk, sasaran diplomatik, gangguan tenaga dan perdagangan.
- Strategi Iran mengubah konflik ketenteraan serantau menjadi krisis yang mempengaruhi rangkaian sekutu, ekonomi, dan politik domestik.
Persoalan utama kini bukan hanya mengenai Iran: bagaimana sumber dan kelemahan yang terdedah akan menjejaskan jadual strategik AS terhadap China?
Jika China menggunakan strategi serupa secara lebih besar, bagaimana AS akan bertindak?
Dengan itu, krisis Iran bukan hanya ujian serantau, tetapi juga ujian had kemampuan AS.
About the Author
